Studio Maasgouw

Het stationsgebouw in Maasbracht op Rozendaal 2, werd ontworpen door Architect K.H. van Brederode. Het station werd geopend op 21 november 1862. Op 28 september 1899 brandde het gebouw af en werd in 1925 herbouwd. Oorspronkelijk heette het station “Maasbracht-Linne”echter in 1880 kreeg het de naam “Station Maasbracht”. Na de sluiting op 14 november 1940, heeft het gebouw nog dienst gedaan als woning tot 1965. Omstreeks 1980 werd het station afgebroken.

De Panheeldermolen werd omstreeks 1662 in gebruik genomen. De drijfkracht voor de watermolen werd geleverd door de Panheelderbeek.

De mijnen brachten de Maasbrachtse haven tot bloei. Omdat de Maas zuidelijk van Maasbracht onbevaarbaar was, werden de kolen met de trein naar Maasbracht vervoerd. De kolentip, een immense hijsinstallatie, ‘tipte’ per keer maar liefst 20.000 kilo steenkool van de treinwagons in het laadruim van het schip. Na de opening van het Julianakanaal in 1935 kon het zwarte goud ook in Born worden overgeladen.

Een schip wordt zo aangemeerd dat het ruim zich bij de kolentip bevindt. De kolentip werkte als volgt: Een wagon wordt via een havenspoorlijn op de draaischijf voor de kolentip gereden. De schijf draait een kwartslag en middels kaapstanders wordt de wagon van de draaischijf getrokken. De wagon wordt met haken en ketting vastgemaakt. Vervolgens wordt deze een stuk geheven met behulp van een takel en een contragewicht. De wagon wordt in de lengterichting gekanteld tot een hoek van 45 graden. De wagon heeft dan kopschotten nodig die te openen zijn. Vervolgens gaat de inhoud van de wagon door een stortgoot direct in het ruim van het schip. De wagon wordt vervolgens weer op kadeniveau gebracht en verlaat de kolentip over hetzelfde spoor.

De kolentip (1929) in Maasbracht was eigendom van het Rijkskolentipbedrijf. De steenkool werd vanuit het Zuid-Limburgs steenkoolbekken per trein vervoerd naar station Echt. Vanaf daar kwamen dezelfde spoorwagons met steenkool via een zijtak op de Tramlijn Roermond – Echt – Born – Sittard. Van hieruit gingen de wagons over de tramlijn naar de haven van Maasbracht. Ook hier werd getipt. Op het betonnen onderstel van de kolentip bevindt zich tegenwoordig het restaurant ‘De Kolentip’. Ook de huidige straatnaam Tipstraat aan de haven van Maasbracht herinnert nog aan deze installatie. Deze kolentip ging al binnen tien jaar uit bedrijf vanwege het gereedkomen van de twee kolentips aan de NS-Overlaadhaven aan het Julianakanaal in Born. De kolentips in Born hebben tussen 1935 en 1974 dienstgedaan

Galloway -stieren zijn gemiddeld 130 cm en wegen 600-900 kg. Galloway-koeien hebben een gemiddelde schofthoogte van 120 cm en wegen 450-590 kg. De dieren zijn robuust en vruchtbaar. Vaarzen zijn dekrijp op een leeftijd van 20-27 maanden, de tussen kalftijd bedraagt 365 dagen.

Beegden werd voor het eerst schriftelijk vermeld in 1202. Het ontwikkelde zich op de hogere zandgronden nabij de Maas. Beegden behoorde tot het Land van Horn en vervolgens tot het Prinsbisdom Luik. In 1676 werd Beegden uitgegeven als heerlijkheid. In de 19e eeuw ontstond er, langs de Dorpstraat, een straatdorp, en in de 20e eeuw werden ten noorden en ten zuiden hiervan woonwijken gebouwd

De villa aan de Havenstraat 17 te Maasbracht is aan het eind van de negentiende eeuw gebouwd in de stijl van het eclecticisme met elementen van de chaletstijl. Het pand heeft altijd een directe relatie gehad met de haven, die een grote aantrekkingskracht uitoefende op de handel. De haven is in de onmiddellijke omgeving van het pand gelegen. De eerste eigenaar was een wolhandelaar die het pand in 1929 schonk aan zijn neef, een zaadhandelaar. Het pand is geheel ommuurd, kent twee poortingangen en is omgeven door een grote tuinaanleg. Het pand heeft cultuur-historische waarde door de samenhang tussen zijn functie als woonhuis van mensen die in de handel werkzaam waren en de aanwezigheid op korte afstand van de haven van Maasbracht. Het pand verkeert in een hoge mate van gaafheid. Deze villa was voorheen o.a. eigendom van de familie Hermans en vervolgens van de familie Engels-Hermans (Antoine Engels, huisarts)

Baggeren

Op de bodem van vaarwegen bezinken grote hoeveelheden zand en slib. Schepen kunnen hier hinder van ondervinden of vastlopen. Door te baggeren zorgt Rijkswaterstaat ervoor dat de vaarwegen bevaarbaar blijven. Daarnaast kan bagger de doorstroming van het water belemmeren. Daardoor kan het water niet snel genoeg weg, wat kan leiden tot wateroverlast ten tijde van hoogwater. Op diverse locaties op de Maas (zoals hier bij Wessem) en in kanalen wordt continu gebaggerd om de vaarweg bevaarbaar te houden.

Mannenkoor St.Caecilia Linne bestaat dit jaar 100 jaar.

Het Mannenkoor wil een eeuw Linner Zank niet helemaal zonder klank voorbij laten gaan. Op zondag 19 september 2021 verzorgt Mannenkoor St.Caecilia Linne een openlucht concert op de kiosk op de Markt in Linne. Het koor zal dan een aantal luchtige nummers ten gehore brengen. Ook de Linner Zengers, onderdeel van het mannenkoor, zullen van zich laten horen. Een gevarieerd programma dat zeker niet zal vervelen.

De installatie waar Van Nieuwpoort Bouwgrondstoffen Nederlandse steenslag produceert bevindt zich op de zogenaamde “Bouwstoffen Boulevard” van de gemeenten Maasgouw. De directe ligging aan de snelwegen (A2 en A73) en twee vaarwegen (De Maas en Kanaal Wessem-Nederweert) is uniek. Leveringen in Nederland, België en Duitsland zijn dan ook mogelijk. Brekerij grind van diverse projecten langs de Maas wordt per schip of bak aangeleverd en in de installatie gebroken, gewassen en gesorteerd. Alle gangbare steenslag fracties zijn leverbaar.

Rond de Molenplas grazen konikpaarden en gallowayrunderen. Zij houden het gebied mooi open zorgen voor een afwisselend landschap met gevarieerde begroeiing. Door een beetje grazen hier en een beetje mest achterlaten daar, beïnvloeden ze natuurontwikkeling. 

het Maasbrachter havengebied, een van de grootste binnenvaarthavens van Nederland. Deze haven biedt naast de sfeervolle boulevard met ligplaatsen voor vrachtschepen, ook allerlei faciliteiten, zoals scheepsreparatie en nieuwbouw.

In 1701 werd de kapel door Maria Moers (of Moors) gesticht. Wekelijks werden er missen opgedragen vanuit de parochie Maasbracht en pas in 1933 kwam er een eigen kerk, de Heilig Hart van Jezuskerk.
De bakstenen kapel heeft drie traveeën met een driezijdige koorsluiting en wordt gedekt door een zadeldak met leien. Midden op de nok van het dak is een dakruiter met klokje geplaatst. De kapel is 7,5 meter lang, 4,65 meter breed en 5,6 meter hoog met inbegrip van de dakruiter. Op de scheiding van de traveeën en op de hoeken van de koorsluiting zijn steunberen geplaatst. In de tweede en derde travee is er elk een segmentboogvormig venster geplaatst dat afgesloten wordt met traliehek. De frontgevel is een tuitgevel met op de top een metalen kruis en onder de deklijst zijn er vlechtingen aangebracht. Midden in de frontgevel is een rond venster aangebracht en daarboven bevindt zich een nis met daarin een Mariabeeldje. Onder in de frontgevel bevindt zich de segmentboogvormige toegang van de kapel.

Het huidige Stevensweert ontstond in de vroege middeleeuwen op een eiland in de Maas. Het oorspronkelijke dorp werd in 1633 door de Spaanse veldheer Francisco de Moncada tot vestingstad omgebouwd. Om het plaatsje werd een aarden vestingwal met zeven bastions en vijf ravelijnen aangelegd.

De visvijver is gelegen op de hoek van de Sintelstraat, Julianalaan en Parklaan in Maasbracht. Er werd na jaren weer volop geschaatst op deze in 2019 nieuw aangelegde vijver.

Een markant beeld dat het samenspel van scheepvaart, industrie en landbouw voorstelt. Dit beeld ontworpen door de Kesselse beeldende kunstenaar Wim Rijvers is het grootste kunstwerk ter wereld is dat in één keer uit aluminium gegoten werd. Met een snelheid van vijf kilogram per seconde! Voor het 16 meter hoge baken met pilaren werd maar liefst 3 ton aluminium gebruikt. Het beeld werd in 1970 onthuld door prinses Margriet, ter gelegenheid van de opening van de naar haar zoon Maurits vernoemde lighaven.

Het eerste veerpont “Wessem – Maasbracht” werd door Rijkswaterstaat op 31 december 1844 in gebruik gesteld. Het eerste veerpont had de volgende afmetingen: 14 meter lang, 2.70 meter breed en een diepgang van 0.80 meter. Het veerpont kon belast worden met 70 personen of 14 paarden (of ander vee). De thuishaven voor de veerpont was Wessem, de veerbel stond aan Brachterzijde.  Aan Brachterzijde, kon men het pontveer bereiken, middels de Veerweg, welke begon bij de R.K. St. Gertrudis-kerk.
De eerste pachter van het pontveer was de heer Martinus Bidlot afkomstig uit Wessem. In 1910 verdronk veerman R. Snijkers, waarna Lambert van Hinsberg werd aangenomen als tweede veerman. Eind 1913 pachtte Antoon Linssen, het pontveer voor ƒ 200,00 per jaar.

Daarna kenden wij nog achtereenvolgens de veermannen: Linssen, de gebroeders Stokbroeckx, de gebroeders Pierre en Sjang Snijkers.In maart 1946 pachtten Sjeng en Sjaak Stoffers en Pierre Leblanc het pontveer “Wessem – Maasbracht”. Zij werden daarbij geassisteerd door Henk Stoffers, Ton Valkenburg en Joep Dirckx. Het laatst gebouwde veerpont (bouwjaar 1948) had een capaciteit van 40 ton en kon per keer 12 personenauto’s overzetten. Per uur werden (1966) zo’n 150 auto’s overgezet, dus per dag 1500 tot 1800 auto’s.

De tarieven bedroegen in 1966: voetgangers: ƒ 0,03, wielrijders: ƒ 0,05 en auto’s incl. chauffeur: ƒ 0,23 (iedere inzittende extra 3 cent). Vanaf 1 uur na zonsondergang moest echter 10 cent extra betaald worden. De veerpont zelf was van een eenvoudig type, met een stalen dek, waarop eiken balken waren aangebracht. ’s Nachts lag het veerpont aan Brachterzijde, alwaar de veerman-van-dienst in een keet kon rusten. Dit geschiedde vanwege het feit, dat het meeste verkeer ’s nachts van Maasbracht naar Wessem plaats vond.
Ontleend aan “Onze veerponten door: Drs. E.W.J. Ficken”

In de gemeente Linne ligt tussen de Ossenbergweg en de loop van de Vlootbeek een natuurlijke verhoging aan de rand van het uiterwaarden land van de rivier de Maas. Rond 1890 werd daar, voor die tijd een lux en fraai, woonhuis gebouwd en een park met vijver aangelegd: VILLA BETHULA zoals men toen de naam schreef.

Op de zwart-wit foto uit 1918 is de achterzijde van dit fraaie woonhuis te zien. In de 2e Wereldoorlog raakte dit fraaie woonhuis zwaar beschadigt en werd het onbewoonbaar. Rond de zeventiger jaren van de 20ste eeuw werd door de eigenaar besloten tot gehele sloop in verband met instortings-gevaar. Resten van het sloopwerk zijn in de afgelopen jaren overwoekerd door de natuur en het park raakte verwilderd. Intussen is het gebied weer open voor het publiek en loopt en een wandelroute doorheen langs de Vlootbeek en de verwilderde natuur.

In Midden-Limburg is de Maas gestuwd. Er komen drie stuwen voor en wel ter hoogte van Linne, Roermond en Belfeld. Het hoogteverschil tussen de verschillende stuwpeilen varieert van 3 tot 4 m. Voor vissen die tijdens de trek stroomopwaarts trekken vormen deze een enorme barrière. Daarom zijn inmiddels bij alle drie de stuwen vistrappen aangelegd. Bij de op de foto afgebeelde vistrap in Linne wordt het hoogteverschil van ruim drie meter verdeeld over 17 treden van ca 20 cm . Uit onderzoek blijkt dat deze vistrap goed functioneert. Meer dan 20 vissoorten weten langs deze weg stroomopwaarts te zwemmen

Vanwege hevige regenval in Noord-Frankrijk, in de Ardennen en lokaal in Nederland is de Maas flink gestegen. De verwachting is dat op dinsdag 4 februari de waterverplaatsing tot iets boven de 1500 m3/s uitkomt. Dit betekent onder andere dat er preventief inspectierondes worden gelopen en enkele pompen worden geplaatst.

De Molenplas is een bijzondere Maasplas in het Maasplassengebied. De plas is ontstaan uit de laatste traditionele grindwinning. Natuurmonumenten, provincie en gemeente hebben afspraken gemaakt over de inrichting en het beheer.

De natuur heeft zich hier snel ontwikkeld. Vogels als de Visdief en de Kleine Plevier zijn gesignaleerd in het gebied. Ook leven er bevers. Bijzondere planten als de Rode Ogentroost en de Gewone Agrimonie bloeien aan de plas. De Gallowayrunderen en Konikpaarden zorgen door hun graasgedrag dat er een gevarieerde natuur is ontstaan.

Molengreend

Tussen Maasbracht en Osen ligt het 82 hectare grote natuurgebied Molengreend en de omgeving van de Overlaat van Linne en de westzijde van de Gerelingsplas bij Osen Deze terreinen worden gekenmerkt door karakteristieke riviernatuur, waarbij vooral de bloemenrijkdom in de zomeren de watervogels in de winter opvallen.De oevers van de Molengreend worden door galloway runderen begraasd. Juist hier komen prachtige bloemrijke vegetaties voor. Op een der eilandje bevindt zich in het voorjaar een kleine broedkolonie aalscholvers. In juni en juli wordt de plas door ruiende ganzen benut.  In de wintermaanden wordt ook deze plas door grote aantallen eenden gebruikt om vorstvrij te overwinteren.

De Brigade Piron of officieel Belgische 1e Infanteriebrigade werd tijdens de Tweede Wereldoorlog in het Verenigd Koninkrijk opgericht en stond onder bevel van Jean-Baptiste Piron die op zijn beurt onder het commando stond van de Britse 6e Luchtlandingsdivisie van het Canadese 1e Leger. Vanaf 28 augustus 1944 viel de brigade onder de Britse 49ste Divisie van het Britse 2e Leger.

De brigade bestond uit ruim 2200 gevluchte Belgische en Luxemburgse militairen. De eenheid werd opgeleid in Tenby (Wales). Ze nam niet deel aan de landing in Normandië maar landde op 7 augustus1944 in Arromanches en Courseulles-sur-Mer, en bevrijdde op 21 augustus Cabourg, op 22 augustus Deauville, op 24 augustus Trouville-sur-Mer en op 25 augustus Honfleur.
Nadien nam de brigade deel aan de bevrijding van België. Vervolgens nam de eenheid deel aan de veldtocht in Nederland, startend met de bevrijding van Thorn, Walcheren en de Betuwe.

Het regiment 5 e Linie ( de opvolger van de brigade Piron ) heeft een bijzondere band met Thorn.

De herdenking van de bevrijding van Thorn door de brigade Piron ligt vast in de traditie van Thorn en zal daar altijd mee verbonden zijn.